Serologiczna diagnostyka boreliozy mimo opracowania i wprowadzenia
różnych metod wciąż wymaga weryfikacji. Metody przesiewowe najczęściej
stosowane do oceny przeciwciał anty-Borrelia to metoda jakościowa ELFA
(Enzyme Linked Fluorescent Assay, analizator Vidas), metoda immunofluorescencji
pośredniej (IIFT) oraz metoda immunoenzymatyczna ELISA.
Wszystkie wymienione metody charakteryzują się wysoką czułością. Ze
względu na możliwość wystąpienia nieswoistych reakcji krzyżowych i wyników
fałszywie dodatnich wskazana jest weryfikacja wyników wątpliwych
i dodatnich uzyskanych metodami przesiewowymi. Weryfikacji dokonuje
się testem Western blot (Wb) o wysokiej swoistości. Technika Wb pozwala
na identyfikację przeciwciał dla białek wysoce specyficznych dla Borrelia
burgdorferi: VIsE, p83, p39, p31 (OspA), p30, p25 (OspC), p21, p19, p17,
wśród których białko VIsE jest najbardziej swoiste dla odpowiedzi w klasie
IgG oraz białko OspC, którego obecność związana jest z produkcją przeciwciał
IgM.
Celem niniejszej pracy była analiza wyników uzyskanych metodą ELFA
(z analizatorem Vidas) i metodą IIFT jako testów przesiewowych stosowanych
w diagnostyce zakażeń krętkiem B. burgdorferi.